Yaklaşık yedi hafta önce, Kalp Bir Kastır Yorulur’u ilk kez gerçek bir kitap olarak —karton bir kapağı olan, bir matbaadan çıkmış sayfalarıyla— ellerimin arasında tutarken kalbimin her zamankinden biraz daha hızlı çarptığını hatırlıyorum. Belki de ilk sebep, elimdekinin bir Microsoft Word dosyasından bu kadar farklı görünmesiydi. İkincisi ise sağ alt köşedeki yayınevi logosu: beyaz kapağın üzerinde duran o harika kırmızı kalp.
Edebiyatın küçük bir çocuğu olarak, bütün yaz tatilleri boyunca sadakatle ve hayranlıkla okuduğum dünya çocuk klasikleri… Bana kim olduğumu, nerede yaşadığımı, hangi yılın içinde bulunduğumu unutturacak kadar güçlü kitaplar… Kapağında aynı kalple. Artık büyümüş ve bir kitap da ben yazmıştım. Peki benim sözcüklerim ne olacaktı? Doğru evlere ulaşabilmeleri için onlara sessizce şans diledim.
Uzun süre, yazarlığın en zor tarafının doğru sözcükleri bulmak, onları bir arada tutmak ve art arda sıralamak olduğunu düşündüm. Bir süre önce fikrimi değiştirdim. Asıl zor olan, tüm bunları yaptıktan sonra onları bırakabilmekmiş.
Bu kış bahara dönerken bir şeyi daha iyi anlıyorum: Kitabevi raflarında vakur, güçlü ve kendinden emin görünen bütün o kitaplar, aslında kendilerine doğru uzanacak bir yabancı ele ne kadar da muhtaç. Başkalarının gözleri olmadan, anlatılan onca hikâyenin ne anlamı olurdu?
Bana ulaşan iki yazı oldu son günlerde. Hiç tanımadığım iki okur, öykülerim hakkında yazdılar. Onları okurken, aslında birbirini hiç tanımayan insanlar arasında mucizevi bağlar kurabilen edebiyatın o büyülü gücüne hayret ettim.
Oğuz Atay’ın bir yerde okura seslendiği gibi: “Ben buradayım sevgili okurum, sen neredesin?” Belki de her metin, bu sorunun farklı bir yankısıdır. Yazarın sözleryile başlayan şey, okurun iç sesine dönüşür. Ve o anda roller yer değiştirir; yazar da bir okur olur, okur da kendi metninin yazarı.
Kıymetli okurlarıma,
edebiyatın birleştirici gücüne şükranla. ✨
*Başlık, çok sevdiğim yazar Zadie Smith’in deneme kitabınından esinlenilmiştir.
Canan Sancak 
Yorum bırakın